ژاپن در آستانه تخلیه آب رادیواکتیو در اقیانوس؛ کارشناسان می‌گویند جای نگرانی نیست + جدید

0 52

ژاپن در آستانه تخلیه آب رادیواکتیو در اقیانوس؛ کارشناسان می‌گویند جای نگرانی نیست + جدید

در تصاویر ماهواره‌ای، شبیه تخم‌های آبی و خاکستری کم‌رنگ پروانه‌‌ای غول‌پیکر به‌نظر می‌رسند که در الگوهایی فشرده روی برگ‌های تیره قرار گرفته‌اند. این تخم‌ها که از فولاد ساخته شده‌اند، مخازنی مملو از مایع رادیواکتیو هستند. این مایع رادیواکتیو، درواقع آب آلوده‌ی نیروگاه اتمی فوکوشیما است که به‌زودی پس از رقیق‌شدن، به درون اقیانوس ریخته خواهد شد.

به‌گزارش وایرد، نوریا کازاکوبرتا آرولا، از موسسه‌ی فناوری فدرال زوریخ یکی از افرادی است که این اتفاق را از نزدیک تماشا خواهد کرد. به‌گفته‌ی آرولا آن‌ها یک کشتی دراختیار دارند که یک یا دوبار در سال به سواحل فوکوشیما می‌رود. آرولا و همکارانش به‌طور مرتب، نمونه‌هایی را از اعماق مختلف آب‌های اطراف نیروگاه ازکارافتاده‌ی فوکوشیما در ظروف شیشه‌ای جمع‌آوری می‌کنند. درهای این ظروف شیشه‌ای پس از بالاکشیده‌شدن آهسته‌ی دستگاه، به‌طور خودکار بسته می‌شوند.

تیم تحقیقاتی امیدوارند که با انجام نمونه‌برداری از آب‌ها و رسوبات بستر دریا، بتوانند مشخص کنند که دفع آب از فوکوشیما در ماه‌ها و سال‌های آینده به افزایش قابل‌توجه تابش‌ها در این گوشه از اقیانوس آرام منجر خواهد شد یا خیر. رهاسازی آب نیروگاه احتمالا از اوایل ماه آینده آغاز خواهد شد. اگر پس از رهاسازی، افزایش قابل ملاحظه‌ی میزان تابش‌ها در آب‌های اطراف مشاهده شود، بدین معنی خواهد بود که ژاپن دست به اشتباه بزرگی زده است.

در سال ۲۰۱۱، سونامی بسیار عظیمی نیروگاه هسته‌ای فوکوشیما دایچی را درنوردید. دیواره‌ی دفاعی دریایی که برای محافظت از نیروگاه دربرابر چنین حملاتی درنظر گرفته شده بود، بسیار کوتاه‌تر از آن بود که قادر به توقف چنین هیولایی باشد. درنهایت آب دریا به تاسیسات سرازیر و به ذوب‌شدن بخش‌هایی از رآکتورها و وقوع انفجارهای بزرگ در برخی از آن‌ها منجر شد. این حادثه، یکی از بدترین سوانح هسته‌ای تاریخ به‌شمار می‌رود.

در سال‌های پس از حادثه، کارگران مجبور بودند به‌طور دائم آب را به راکتورهای آسیب‌دیده‌ی فوکوشیما که هنوز هم حاوی سوخت هسته‌ای داغ هستند پمپاژ کنند. خوشبختانه این آب توانسته وظیفه‌ی خود را برای خنک نگه‌داشتن رآکتورها به‌خوبی انجام دهد؛ اما در این فرایند تحت تابش پرتوهای رادیواکتیو قرار گرفته و نمی‌توان به‌سادگی آن را پاک‌سازی کرد.

کارگران برای نگهداری آب مصرف‌شده در نیروگاه، مخزن‌هایی را به‌صورت متوالی می‌ساختند و آب آلوده را در آن‌ها ذخیره می‌کردند. در تمام این مدت آن‌ها می‌دانستند که درنهایت روزی باید این آب‌ها را دور بریزند. درحال‌حاضر ۱٫۳ میلیون تن آب آلوده در این محل انبار شده و دیگر هیچ فضایی برای احداث مخازن جدید وجود ندارد. سرانجام زمان انجام اقدامی اساسی درمورد این آب‌های آلوده فرارسیده است.

درنهایت اوایل ماه جاری پس از سال‌ها تحقیق، مدل‌سازی و نمونه‌برداری، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی موافقت خود را با طرح رهاسازی آب‌های آلوده‌ی فوکوشیما اعلام کرد. سازمان تنظیم مقررات هسته‌ای ژاپن نیز در همان زمان این پیشنهاد را امضا کرد. امضای پیشنهاد رهاسازی توسط ژاپن به این معنی است که شرکت برق توکیو (Tepco) اختیار کامل دارد تا از طریق لوله‌ای یک کیلومتری در زیر آب، آب‌های آلوده‌ی نیروگاه را به‌آرامی رهاسازی کند. این شرکت مسئولیت نیروگاه فوکوشیما و پاک‌سازی آن را برعهده دارد.

انتشار این خبر، ناراحتی برخی از مردم کره‌ جنوبی و شروع اعتراضات خیابانی در این کشور را به‌دنبال داشت. ماهی‌گیران محلی ازجمله افرادی هستند که مخالف جدی خود را با این طرح اعلام کرده‌اند. بااین‌وجود بسیاری از دانشمندان اطمینان دارند که این آب‌ها کاملا بی‌خطر خواهند بود.

حجم آب‌ موجود در نیروگاه فوکوشیما برای پرکردن ۳۰ هزار کامیون تانکر کافی است و ترکیبی از عناصر شیمیایی ناپایدار به‌نام «ایزوتوپ‌های پرتوزا» را در خود دارد که تابش ساطع می‌کنند. شرکت تپکو برای به‌حداقل‌رساندن این اجزای رادیواکتیو، فناوری تصفیه‌ی آب ویژه‌ای را نصب کرده است که آب را قبل از ذخیره‌سازی تصفیه می‌کند. فناوری تصفیه‌ی آب تپکو دراصل عبور آب‌های آلوده از اتاقک‌هایی است که حاوی موادی هستند که ایزوتوپ‌های پرتوزا را جذب می‌کنند. درحین عبور آب، ایزوتوپ‌ها به مواد موجود در اتاقک‌ها می‌چسبند و آب موجود، کمی تمیز‌تر از قبل جریان می‌یابد.

فناوری شرکت تپکو ۱۰۰ درصد موثر نیست و ایزوتوپ‌هایی مانند سزیم-۱۳۷ و استرانسیوم-۹۰ که برای استخراج طراحی شده‌اند، هنوز هم در آب ذخیره‌شده پیدا می‌شوند. علاوه‌براین ایزوتوپ‌هایی نیز وجود دارند که این سیستم اصلا قادر به حذف آن‌ها نیست؛ مانند کربن-۱۴ و تریتیوم که شکلی از نیتروژن با دو نوترون و یک پروتون در هسته‌ی خود است.

جیم اسمیث، استاد علوم محیطی در دانشگاه پورتسموث عقیده دارد که بااین‌و‌جود آب‌های ذخیره‌شده در فوکوشیما کاملا ایمن هستند؛ چراکه غلظت ایزوتوپ‌های پرتوزا در آن‌ها بسیار کم است. او می‌گوید که درخصوص تخلیه‌ی آب نیروگاه اصلا نگران نیست.

بسیاری از ایزوتوپ‌های رادیواکتیو فوق، هنگام وقوع فاجعه در سال ۲۰۱۱ در اقیانوس رها شدند. براساس یک مطالعه، این ایزوتوپ‌ها ۶ سال پس از فاجعه در فاصله‌ی سه‌هزار کیلومتری اقیانوس منجمد شمالی شناور بودند. پس از شروع رهاسازی نیز بدون شک ایزوتوپ‌های پرتوزا در اقیانوس آرام پخش خواهند شد؛ اما به‌گفته‌ی اسمیث بسیار بعید است که تاثیر قابل‌توجهی روی محیط‌زیست داشته باشند.

اسمیث در توضیح باور خود به این موضوع اشاره می‌کند که تجربه‌ی سال‌ها مطالعه درمورد اثرات تابش‌ها روی موجودات زنده‌ی موجود در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای تخریب‌شده‌ی چرنوبیل را دارد. به‌گفته‌ی او، حتی در آن منطقه نیز باوجود میزان بالای قرارگیری درمعرض تابش‌ها، تاثیرات بسیار کوچکی روی موجودات اتفاق افتاده است.

علاوه‌براین، ایزوتوپی به‌نام ترتیوم نیز که نمی‌توان آن را از آ‌‌ب‌های ذخیره‌شده حذف کرد، در غلظت‌های پایین در اطراف ما وجود دارد؛ سطوح بالاتر این ایزوتوپ‌ فقط با فعالیت‌های هسته‌ای مرتبط است. نویسندگان مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۸ حدس زدند که سطوح بالا و غیرعادی تریتیوم در دلتای رودخانه‌ی رون در فرانسه، از آلودگی‌های پیشین صنعت ساعت‌سازی نشات می‌گیرد.

چیزی که بسیاری از مردم از آن بی‌اطلاع هستند این است که آب حاوی تریتیوم به‌طور معمول توسط تاسیسات هسته‌ای واقع در ایالات متحده، اروپا و آسیای شرقی در دریاها رهاسازی می‌شود. گاهی اوقات غلظت تریتیوم موجود در این آب‌ها بسیار بیشتر از مقداری است که در آب‌های ذخیره‌شده در فوکوشیما وجود دارد. سایت پردازش هسته‌ای کاپ دولاهه در فرانسه، سالانه ۱۱٬۴۰۰ ترابکرل (Tbq) ترتیوم آزاد می‌کند. این مقدار بیش از ۱۳ برابر کل پرتوزایی تریتیوم موجود در هریک از مخازن ذخیره‌ی فوکوشیما است.

به‌گفته‌ی تپکو، این شرکت آب ذخیره‌شده را قبل از رهاسازی به‌طور منظم آزمایش می‌کند. گاهی اوقات این آب بارها تصفیه شده و بیش از ۱۰۰ بار رقیق می‌شود تا غلظت پرتوزایی تریتیوم آن به بیش از ۰٫۰۰۰۰۰۰۰۰۱۵ ترابکرل در لیتر کاهش یابد.

به‌گفته‌ی دولت ژاپن، تقریبا ۷۰ درصد از آب‌های ذخیره‌شده حاوی ایزوتوپ‌های پرتوزایی غیر از تریتیوم هستند که غلظت آن‌ها بیش‌از حد مجاز است. سطح این مواد نیز به زیر استانداردهای نظارتی ژاپن کاهش خواهد یافت. پس از انجام این‌کار، آب نیروگاه قبل از تخلیه مجددا آزمایش خواهد شد.

آخرین مقایسه‌ی اسمیت برای اثبات بی‌ضرربودن آب‌های نیروگاه برای محیط‌زیست، به پرتوهای کیهانی مربوط می‌شود. براساس محاسبات وی، پرتوهای کیهانی در تعامل با جو زمین برفراز اقیانوس آرام، به رسوب طبیعی تریتیوم در اقیانوس منجر می‌شوند. ترتیوم رسوب‌کرده در اقیانوس، ۲۰۰۰ برابر مقداری است که با رهاسازی تدریجی آب فوکوشیما به این اقیانوس وارد خواهد شد.



Source link

Leave A Reply

Your email address will not be published.