چرا پرنده‌ها پاهای لاغر دارند؟ + جدید

0

[ad_1]

چرا پرنده‌ها پاهای لاغر دارند؟ + جدید

خویشاوندان پرنده‌ها مثل ولاسیرپتور ران‌های نسبتا کوتاهی بالای ساق پا و انگشت‌هایشان داشتند؛ اما ران‌های خود را کمابیش عمودی مثل انسان نگه می‌داشتند. با بررسی درخت خانوادگی پرنده‌ها و دیدن پرنده‌های کنونی، مشاهده می‌کنیم که جهت ران‌ها به تدریج تغییر کرده‌اند. در واقع، در پرنده‌ها استخوان پای فوقانی به‌صورت افقی نگه داشته می‌شود و به گروه‌های عضلانی که به تنه‌ی بدن می‌چسبند، متصل می‌ماند.

با این‌حال چرا چنین تغییری رخ داد؟ حفظ تعادل روی دو پا کار دشواری است؛ به طوری که با تماشای راه رفتن نوزاد می‌توان این مسئله را تأیید کرد. بدون مرکز جرم قوی که توسط پاهای قوی حمایت می‌شود، هر جانور دو پایی در معرض خطر سقوط قرار دارد.

دایناسورهای دو پا با توزیع وزن در میان گردن بلند و دم‌های استخوانی خود، تعادلشان را حفظ می‌کردند؛ اما با تکامل بال در اجداد پرندگان و رشد ماهیچه‌های سینه، مرکز جرم به سمت جلوی بدن حرکت کرد. بالاتنه‌ی پرنده‌ها برای حفظ این تعادل به مرور کوچک شد. ران‌های آن‌ها به صورت افقی جابه‌جا و به بدن متصل شد و درعمل بخشی از مفصل ران را تشکیل داد. زانو نیز به نوبه‌ی خود به بالاترین قسمت متحرک پا تبدیل شد.

در پرنده‌ها شاهد تکامل آناتومی دیگری نیز بوده‌ایم. به‌مرورزمان سه استخوان کف پا که در پاهای دایناسورها دیده می‌شد، به یک استخوان واحد و جوش‌خورده در پرنده‌ها تبدیل شد که سبک و در عین حال قوی بود. تغییرات ماهیچه‌ای هم در بدن پرندگان دیده می‌شود. بخش زیادی از ماهیچه‌های پای پرنده‌ها در ران انباشته شده که به بالاتنه‌ی پرنده متصل است. قسمت ساق و کف پاها با تاندون‌های بسیار باریک شکل گرفتند که از زانو تا پنجه‌ها را دربر می‌گیرد.

بیشتر بخوانید:

همین سیستم تاندون، پنجه‌های پرنده را وقتی در ارتفاع نشسته‌اند، محکم در جای خود حفظ می‌کند و به آن‌ها اجازه می‌دهد بدون افتادن به خواب بروند.

البته تمام پرنده‌ها پاهای باریک قلمی ندارند. پرنده‌هایی که زمان زیادی را روی زمین می‌گذرانند یا طعمه‌ی خود را با چنگالشان می‌گیرند، همچنان پاهای باریک تاندون‌محور دارند؛ اما این پاها بزرگ‌تر از پاهای پرندگان آوازخوان است. پرندگان بی‌پرواز مثل شترمرغ و کاسوری هم ماهیچه‌های ساق پای بزرگ‌تری دارند تا به این طریق بتوانند وزن بالایشان را تحمل کنند.

پرندگان آوازه‌خوان سبک‌وزن کمتر به راه رفتن وابسته هستند. روش اصلی بلند شدن آن‌ها از زمین در شرایطی که نیاز به تعقیب و گریز دارند، پرواز است؛ بنابراین نیازی نیست پاهایی عضلانی داشته باشند.

صرف‌نظر از اینکه پاهای باریک چه منشأیی دارند، امروزه بخش مهمی از جذابیت پرنده‌ها به شمار می‌روند و الهام‌بخش اسامی مستعار اینترنتی و طبقه‌بندی‌ها بوده‌اند. لاغری ظاهری پاهای پرنده هماهنگی خوبی با بدن گردشان دارد و باعث می‌شود پرش و جهش‌های مسرورانه‌ی آن‌ها برای ما خوشایند به نظر برسد.

[ad_2]

Source link

Leave A Reply

Your email address will not be published.